Naaimachines, de vinger van God en die van mij

oude naaimachines zijn beterMet een verstrooide kop een ritsvoet verkeerd op je naaimachine klikken en dan op je pedaal duwen. Naald gebroken… Dat komt ervan als je na maanden inactiviteit tegelijk aan twee broeken en een t-shirt begint alsof je nooit gestopt bent. God straft onmiddellijk.

Mocht je dit teken des hemels betwijfelen: mijn naaimachine meldt nu ook zaken die niet stroken met de werkelijkheid en toont me ‘de zandloper’. Een naaimachine die wartaal spreekt en lang moet nadenken is geen goed teken. Dat is de vinger van God die je naar de naaimachinedokter en op kosten jaagt.

Zoals in de film

God is geen toffe peer. Ik kreeg het onlangs nog bevestigd in Le tout nouveau testament. Zijn vrouw daarentegen, dat is een brave ziel die leeft van handwerk en honkbalprentjes. Allicht was ze ook de bedenkster van de Pfaff, want dat is een reddende engel.

zoals vroeger

Terwijl mijn verwarde halve naaicomputer staat te wachten op doktersbezoek, naai ik gewoon voort met mijn eerste trouwe snorremans. Die heeft geen 200 verschillende steken, maar wel degene die ik het meeste gebruik. En raakt niet van de wijs van een gebroken naald.

Naaiend op de Pfaff stelde ik bovendien vast dat ik minder moest nadenken, ook al gaat er veel minder automatisch. Ah ja, wat je ermee kan, heb ik al zo vaak gedaan dat ik de routines na vijf jaar nog steeds niet verleerd ben.

Naaimachines en andere spullen die gemaakt zijn voor alles vol elektronica werd gepropt en iemand zoiets absurds als ‘geplande veroudering’ bedacht – ik koester ze. En geef intussen vrolijk een middelvingertje aan God en een vette knipoog aan zijn vrouw.

Juki love

1_de_juki

Ik heb een nieuw lief, de Juki. Ik ben weg van de Juki, maar we kunnen veel te weinig tijd samen doorbrengen. Ik wil hem natuurlijk direct vanbinnen en vanbuiten leren kennen, want het is geen simpele jongen. Hij kwam met alle mogelijke opties en die zijn niet in 1-2-3 uitgetest. Hij is nochtans altijd beschikbaar, maar de buitenwereld verzint altijd wel iets om mij uit zijn kamer te houden. Ik vraag me af of er mensen zijn die het niet kunnen verkroppen dat ik mijn degelijke Duitser heb ingeruild voor een jonge Japanner…

Pas op, ik zal mijn Pfaff altijd graag blijven zien en hij blijft bij mij wonen. Hij heeft mij alles geleerd en doet het nog altijd zonder verpinken – ondanks zijn gevorderde leeftijd. Maar hij kent maar twee snelheden: rap en nog rapper. Ingewikkeld of nauwkeurig is aan hem niet echt besteed – te enthousiast, ergens toch altijd een jonge hond gebleven.

De Juki daarentegen… daar zitten wel een paar extra versnellingen én vertragingen aan – goed voor alle werk. En steken, man!  – Ja, ik hoor u al komen: ge gaat die nooit allemaal gebruiken. Ik ben ik elk geval al goed bezig met de locksteken, want mijn Husky heeft me weer in de steek gelaten. Ik twijfel of die paar honderd euro herstelkosten van vorige zomer wel zo’n goede investering waren.

In elk geval: de Juki nam het allemaal gezwind over. Alle onderstaande stukken zijn met hem gemaakt en alleen met hem. En ik ben content van die testritten. Ik heb weer wat zomergoed en de Juki en ik hebben afgesproken dat ik nu wel klaar ben om nog eens wat kleertjes voor heertjes te maken. En dat ik tussendoor wat onnozel mag doen met zijn siersteken.

De eerste steken

Kijk, dat doe ik nu doodgraag: nieuwe kleren maken met oude kleren en overschotjes. ‘Geen probleem: ik trek meteen mijn boventransportvoet aan’, aldus de Juki.

blauw t-shirt met lange mouwen taupe t-shirt met gestreepte mouwtjes

Tricot zo dun als de liefde – ‘Give it to me, baby’, zegt de Juki.

licht t-hirt-bloesje met geometrische print
Ha! De onmisbare basic in mijn kleerkast: bodeaux t-shirt met lange mouwen. Het vorige valt bijna uit elkaar en was dus dringend aan vervanging toe. Dank u, Juki! En dank u lieve stoffenverkoper op de Turkse markt in Berlijn voor het gratis restje dat nu een sjaaltje is!

bordeaux t-shirt met lange mouwen

Tot slot het kleedje dat ik vorig jaar al wou.

t-shirt-jurk

You see, I ❤ my Juki!

Jobs well done

Wat hebben we de afgelopen dagen nog van onze to-do-lijst mogen strepen?

Begonnen aan de nieuwjaarscadeautjes: vloerkussen met eps-parels en met verwisselbare hoes genaaid. Hoes nummer 2 is nog in de maak. Blijven trainen op de hoekjes en het kaarsrecht instikken van de rits!

Vloerkussen verwisselbare hoes

Ter bestrijding van de koude poep en billen: eindelijk – eindelijk! – de wollen winterbroek die al sinds dit voorjaar bijna-maar-nog-niet-helemaal klaar was, voorzien van een knoopsgat en knoop. Zal ongetwijfeld van pas komen de volgende dagen.

wollen broek

Geknipt en geknipt en geknipt: lapjes voor nieuwe kussens.

klaar om kussens te naaien

Een paar leuke dingen gezien op de Eco Urban Crafts Markt in het Huis van Alijn, zoals de kaartjes van het Ministerie van Unieke Zaken – Dpt. Verwensingen en de gerecycleerde meubels van Atelier Dee.

Hier en daar een beetje opgeruimd. Een beetje, want eigenlijk is dat hier toch geen avance. We doen gewoon een hoop weg om plaats te maken voor een andere.

En vernomen dat deze week ‘mijn’ Peleton van Walter D’Hoogh eindelijk weer naar huis komt, na maanden pronken op de expo Koers in het wielermuseum van Roeselare. Hip hoi, hip hoi! Ik kijk er echt naar uit om hem weer op zijn plaats te hangen.